18 Temmuz 2025’te vizyona giren Şirinler filmi, Belçikalı çizer Peyo’nun ikonik mavi cücelerini bir kez daha beyaz perdeye taşıyor. Rihanna’nın Şirine’yi seslendirdiği ve yapımcılığını üstlendiği bu reboot, animasyon, müzikal ve komedi unsurlarını harmanlayarak hem çocukları hem de nostalji peşindeki yetişkinleri hedefliyor. Ancak film, ne yazık ki ne eğlence ne de yenilik anlamında bekleneni tam anlamıyla karşılayabiliyor. Filmde, 2011 yılındaki serideki Neil Patrick Harris ve Jayma Mays ikilisinin enerjisini mumla aradık.

Tanıdık Bir Macera

Film, Şirin Baba’nın kötü büyücüler Gargamel ve Razamel tarafından kaçırılmasıyla başlıyor. Şirine (Rihanna), arkadaşlarıyla birlikte onu kurtarmak için büyülü dünyalarından gerçek dünyaya uzanan bir maceraya atılıyor. Bu yolculukta Şirinler, hem Şirin Baba’yı bulmaya çalışıyor hem de “Bir Şirin tam olarak nedir?” sorusunun cevabını arıyor. Hikaye, klasik bir kurtarma misyonu üzerine kurulu ve serinin önceki filmlerinden tanıdık motiflerle dolu. Ne yazık ki, senaryo derinlikten yoksun; karakterlerin motivasyonları yüzeysel kalıyor ve “kişisel kimlik” teması işlenirken yeterince derine inilmiyor. Çocuklar için basit bir macera sunarken, yetişkin izleyicilere hitap edecek mizah ya da duygusal katmanlar sınırlı.

Renkli Ama Yetersiz

Filmin en güçlü yanı, görsel estetiği. Animasyon kalitesi, canlı renk paleti ve farklı sanat tarzlarını birleştiren yaratıcı sahne tasarımlarıyla dikkat çekiyor. Özellikle Şirine’nin dans sahneleri ve müzikal sekanslar, Rihanna’nın enerjisiyle birleştiğinde seyirciyi kısa süreli de olsa büyülüyor. Ancak bu görsel şölen, dağınık bir kurgu ve tutarsız tonla gölgeleniyor. Film, komedi, gerilim ve müzikal arasında gidip gelirken bir türlü kararlı bir ritim yakalayamıyor. Müzikler ise Rihanna’nın katkısına rağmen unutulabilir nitelikte; şarkılar ne akılda kalıcı ne de hikayeyi güçlendiren bir etkiye sahip.

Rihanna’nın Parıltısı Yetmiyor

Rihanna, Şirine’ye canlılık ve çekicilik katıyor; ses tonu ve karizması karakteri taşıyor. James Corden, Nick Offerman ve JP Karliak gibi isimler de kadroda yer alsa da, seslendirme performansı genel olarak standart. Özellikle kötü karakterler Gargamel ve Razamel, klişe villain tiplemelerinden öteye gidemiyor. Kadroda Natasha Lyonne, Dan Levy ve Octavia Spencer gibi güçlü isimler bulunsa da, rollerinin belirsizliği nedeniyle etkileri sınırlı kalıyor.

Çocuklar İçin Yeterli mi?

Şirinler, açıkça çocuk izleyicilere hitap eden bir yapım. 6 yaş ve üzeri için uygun olan film, renkli dünyası ve basit hikayesiyle küçük izleyicilerin ilgisini çekebilir. Ancak bazı espriler ve “kendini bulma” teması, daha çok yetişkinlere yönelik gibi görünüyor, fakat bu temalar yeterince işlenmediği için havada kalmış. Nostalji arayan yetişkinler ise serinin 80’lerdeki çizgi dizisinin samimiyetini ya da 2011 yapımı filmin eğlencesini bulmakta zorlanabilir. Film, “sönük” ve “tekrarlayan” bir yapım olarak karşımızda; Rihanna’nın varlığı bile filmi kurtarmak için bile çok yetersiz.

Smurf-tacular Olmaktan Uzak

Şirinler (2025), ne yazık ki serinin mirasını yeniden canlandırmayı başaramıyor. Görsel olarak çekici ve Rihanna’nın enerjisiyle kısa süreli bir cazibe sunuyor olsa da, dağınık senaryosu, zayıf müzikleri ve derinlikten yoksun hikayesiyle hayal kırıklığı yaratıyor. Çocuklar için eğlenceli bir 92 dakika sunabilir, ancak yetişkinler için bu macera, nostaljinin ötesine geçemeyen bir zaman kaybı gibi hissettiriyor. ‘Gişeyi hareketlendirebilir’ yorumlarına katılmak zor; bu film, muhtemelen kısa sürede unutulacak, bundan eminim.

Puan: 5/10

Öneri: Eğer çocuklarınızla hafif bir sinema deneyimi arıyorsanız, Şirinler iş görebilir. Ancak daha derin bir animasyon ya da gerçek bir müzikal deneyim için başka alternatiflere yönelmek daha iyi bir seçim olabilir.