Netflix’in 2026 yapımı “Masumiyet Müzesi” dizisi, Orhan Pamuk’un aynı adlı ikonik romanından uyarlanan bir limited series olarak büyük beklentilerle piyasaya sürüldü. Dokuz bölümlük bu yapım, 1970’ler İstanbul’unda geçen bir aşk hikayesini –ya da daha doğrusu obsesif bir takıntıyı– merkeze alıyor. Başrolde Selahattin Paşalı’nın canlandırdığı zengin iş adamı Kemal, yoksul bir akrabası olan Füsun’a (Eylül Lize Kandemir) karşı gelişen yasak bir ilişkiyi, yıllara yayılan bir saplantıya dönüştürüyor. Romanın derin felsefi katmanlarını ekrana taşımayı vaat eden dizi, ne yazık ki bu vaadini yerine getiremeyen, sığ bir uyarlama olarak kalıyor. Bir sinema eleştirmeni olarak, bu diziyi izlerken sürekli bir hayal kırıklığı yaşadım; çünkü potansiyeli yüksek bir eserin, klişelerle dolu, duygusal derinlikten yoksun bir anlatıya indirgenmiş haliyle karşılaştım. Aşağıda, diziyi çeşitli açılardan detaylı bir şekilde eleştireceğim, neden bu kadar kötü bulduğumu adım adım açıklayarak.

Öncelikle, senaryo ve hikaye yapısına bakalım. Orhan Pamuk’un romanı, aşkın sınırlarını obsesyonla sorgulayan, nesneler üzerinden hafızayı ve nostaljiyi işleyen felsefi bir metin. Dizi ise bunu, basit bir melodramatik aşk üçgenine indirgemiş. Kemal’in Füsun’a olan tutkusu, romanın incelikli psikolojik katmanlarını yitirerek, neredeyse bir stok karakterin saplantısına dönüşüyor. Bölümler boyunca tekrarlanan flashback’ler ve nesne odaklı sahneler (örneğin, Füsun’un eşyalarını toplayan Kemal’in “müzesi”), orijinal eserin metaforik gücünü kaybetmiş; yerine, sıkıcı bir tekrar döngüsü gelmiş. Senaryo yazarları (ki yapımcı Ay Yapım ve yönetmen Zeynep Günay’ın katkılarıyla şekillenmiş), sınıf farkı, toplumsal normlar ve bireysel yıkım gibi temaları yüzeysel bir şekilde ele alıyor. Örneğin, 1970’ler İstanbul’unun siyasi ve kültürel çalkantıları (darbe öncesi dönem, batılılaşma çatışmaları) arka planda kalıyor, sadece dekoratif bir unsur olarak kullanılıyor. Bu da hikayeyi zamansız ve bağlamsız kılıyor. Üstelik, pacing sorunu diziyi iyice çekilmez hale getiriyor: İlk bölümler yavaş ve gereksiz detaylarla dolu, son bölümlere doğru ise aceleye getirilmiş bir çözüme ulaşıyor. Romanın şiirsel dilini yansıtmak yerine, diyaloglar klişe dolu – “Seni hiç unutmayacağım” gibi replikler, izleyiciyi duygusal olarak etkilemekten uzak.

Oyunculuk performansları da dizinin zayıf halkalarından biri. Selahattin Paşalı, Kemal rolünde fiziksel olarak uygun bir seçim olsa da, karakterin iç dünyasını yansıtmada yetersiz kalıyor. Paşalı’nın ifadeleri genellikle tek boyutlu; obsesyonun yarattığı acıyı, çaresizliği veya pişmanlığı derinlemesine hissettiremiyor. Sanki rolü ezberlemiş ama içselleştirememiş gibi. Eylül Lize Kandemir’in Füsun’u ise daha da sorunlu: Romanın karmaşık, manipülatif ve kırılgan kadın figürü, burada pasif bir kurban haline getirilmiş. Kandemir’in oyunculuğu, duygusal sahnelerde abartılı mimiklere dayanıyor, ama gerçek bir empati uyandırmıyor. Yan karakterler –örneğin Kemal’in nişanlısı Sibel –tamamen unutulabilir; onlar da senaryonun kurbanı olmuş, derinlikten yoksun figürler. Toplamda, cast seçimi romanın nüanslarını taşımak için yetersiz; oyuncular, yönetmenin rehberliğinde bile, karakterleri canlı kılmayı başaramamış.

Yönetmenlik ve teknik yönlere gelince, Zeynep Günay’ın (ki daha önce başarılı Türk dizilerinde imzası var) yaklaşımı burada hayal kırıklığı yaratıyor. Dönem İstanbul’unu yeniden yaratma çabası takdire şayan olsa da, uygulama vasatın altında. Set tasarımları ve kostümler, 70’ler estetiğini yakalamaya çalışıyor ama çoğu zaman yapay duruyor – örneğin, sokak sahneleri stüdyo çekimi gibi hissettiriyor, gerçeklikten uzak. Sinematografi, nostaljik bir hava yaratmak için sarı tonlu filtreler kullanıyor, ama bu aşırıya kaçınca göz yorucu hale geliyor. Müzik seçimi ise tam bir felaket: Duygusal sahnelerde yükselen melodramatik ezgiler, izleyiciyi manipüle etmeye çalışıyor ama ucuz bir soap opera havası veriyor. Ses tasarımı da sorunlu; diyaloglar bazen boğuk, arka plan gürültüleri dengesiz. Editörlük açısından, bölümler arasındaki geçişler akıcı değil; bu da diziyi izlemeyi yorucu kılıyor. Netflix’in yüksek prodüksiyon standartlarına rağmen, “Masumiyet Müzesi” teknik olarak düşük bütçeli bir yerel dizi gibi hissettiriyor – belki de romanın felsefi ağırlığını taşıyamayan bir uyarlama çabası yüzünden.

Temalar açısından, dizi en büyük hatasını aşkı romantikleştirmede yapıyor. Roman, obsesyonun yıkıcı doğasını eleştirirken, dizi bunu neredeyse kutluyor. Kemal’in yıllarca Füsun’un eşyalarını biriktirmesi, sağlıklı bir aşk olarak sunuluyor; bu da modern izleyici için rahatsız edici. Cinsiyet rolleri de gerici: Kadın karakterler erkeklerin duygusal yolculuğunun aracı gibi konumlandırılmış, kendi ajansları yok. Sınıf çatışması teması ise işlenmeden geçiştiriliyor – zengin Kemal’in yoksul Füsun’a yaklaşımı, sömürücü bir dinamik olarak kalmış, ama dizi bunu sorgulamıyor. Nostalji ve hafıza gibi Pamuk’un imza temaları, nesnelerin sembolik kullanımıyla aktarılmaya çalışılıyor ama bunlar sığ metaforlar olarak kalıyor. Sonuçta, dizi entelektüel bir derinlik sunmuyor; izleyiciyi düşündürmek yerine, duygusal bir boşluk bırakıyor.

Genel olarak, “Masumiyet Müzesi” büyük bir fırsatın heba edilmiş hali. Nobel ödüllü Orhan Pamuk’un romanını uyarlamak cesur bir adım, ama bu dizi orijinali onurlandırmak yerine, onu sulandırıyor. Eğer romantik dramalardan hoşlanıyorsanız bile, bu yapım sizi tatmin etmeyecek – çünkü ne duygusal yoğunluk ne de entelektüel katman sunuyor. Benim tavsiyem: Romanı okuyun, diziyi atlayın. Netflix’in Türk yapımlarındaki kalite dalgalanmasının bir örneği olarak, bu dizi maalesef dip seviyede kalıyor. Puanım: 3/10.

yasam.kaya@gmail.com