Av. Mahsun: BEN SANA İNANIYORUM (2026): “İnanç Satılır mı? Mahsun Karaca’nın Absürt Avukatlık Sınavı!” / YAŞAM KAYA

Mahsun Karaca’nın “Röportaj Adam” kimliğiyle sosyal medyada kurduğu mizah dilini beyaz perdeye taşıma denemesi, Av. Mahsun: Ben Sana İnanıyorum adıyla 13 Kasım 2026’da seyirciyle buluştu. Ömer Faruk Sorak’ın yönettiği, Cihan Talay ile Beste Bilir’in senaryosunu yazdığı bu komedi, hırslı bir avukatın kariyer hayallerinin bir internet reklamıyla yeraltı dünyasının içine çekilmesini anlatıyor.

Film, eniştesinin tavsiyesiyle internete reklam veren Avukat Mahsun’un, beklediği zengin müvekkiller yerine ev hapsindeki eski mafya figürü Mümin’le karşılaşmasını merkezine alıyor. Parasını ve gücünü kaybeden Mümin’in gidecek yeri kalmayınca Mahsun’un evine yerleşmesiyle, genç avukat hem bu tehlikeli misafirden kurtulmaya hem de zedelenen mesleki itibarını kurtarmaya çalışıyor. Absürt durumların peş peşe geldiği bu kurgu, klasik “odd couple” formülünü Türkçe yeraltı-hukuk karışımıyla yeniden deniyor.

Sorak’ın yönetmenlik geçmişi (Vizontele, G.O.R.A., Yahşi Batı) filmin görsel ve ritmik açıdan daha derli toplu olmasını umduruyor. Ancak eldeki özetten anlaşılan kadarıyla, senaryo absürtlüğü derinleştirmiyor; Mahsun’un karakteri büyük ölçüde sosyal medya mizahının uzantısı olarak kalıyor. Avukatlık mesleğinin etik ikilemleri, yeraltı dünyasının güç ilişkileri veya dijital reklam çağının kimlik inşası gibi potansiyel katmanlar yüzeyde bırakılıyor. Seyirci yorumlarında sıkça dile getirilen “hikâye derinliği yok”, “ilk ve son dakikalar dışında izlenmez”, “videoları daha eğlenceli” eleştirileri de bu yönü doğruluyor gibi duruyor.

Mahsun Karaca’nın performansı, hayran kitlesi için tanıdık ve rahatlatıcı olabilir; Levent Ülgen gibi deneyimli isimlerle kurulan karşıtlık ise en azından kağıt üzerinde işe yarayabilecek bir dinamik sunuyor. Ne var ki, sosyal medya komedisinin kısa formatlı, anlık güldürü mantığını 100 dakikalık bir filme yaymak her zaman risk taşır. Burada da o riskin gerçekleştiği, filmin ticari açılış başarısına (ilk hafta sonunda 100 bini aşkın seyirci) rağmen eleştirel tarafta hayal kırıklığı yarattığı görülüyor. Box office rakamları, Mahsun’un mevcut hayran kitlesinin sinemaya çekildiğini gösteriyor; bunun ötesinde daha geniş bir seyirciye ulaşacak bir sinema dili kurup kuramadığı ise tartışmalı.

Bu tür geçiş filmlerinin en belirgin sorunlarından biri, sosyal medyanın anlık ve tekrar edilebilir mizah ritmini uzun metrajın dramaturjisine çevirme güçlüğüdür. Kısa videolarda işe yarayan ani absürtlükler ve karakterin kendi kendine konuşması gibi unsurlar, sinema salonunda seyircinin sabrını daha hızlı tüketebiliyor. Ben Sana İnanıyorum da bu gerilimi tam olarak çözemiyor; Mahsun’un “uyanık avukat” hali, zaman zaman kendi tekrarının içine düşüyor ve filmin ikinci yarısında tempo, durum komedisinden ziyade beklenen esprilerin peş peşe sıralanmasına dönüşüyor gibi görünüyor. Sorak’ın daha önce yönettiği yapımlarda görülen ritim kontrolünün burada ne kadar etkili kullanıldığı, özellikle seyirci yorumlarındaki “süreç boyunca aynı döngüde dönüyor” hissiyatından anlaşılabiliyor.

Öte yandan filmin ticari başarısı, Türk komedi sinemasında “fenomen aktör” modelinin hâlâ güçlü bir pazarlama aracı olduğunu bir kez daha kanıtlıyor. Mahsun Karaca’nın mevcut kitlesi, filmin eleştirel zayıflıklarını büyük ölçüde görmezden gelerek salonu doldurmuş durumda. Bu durum, sinema endüstrisi açısından hem fırsat hem de tuzak barındırıyor: Kısa vadede hasılat getiren bu yaklaşım, uzun vadede seyircinin “yine aynı şey” algısını güçlendirerek türün genel kalite beklentisini aşağı çekebilir. Ben Sana İnanıyorum, bu açıdan bakıldığında yalnızca bir komedi filmi değil, aynı zamanda sosyal medya popülaritesinin sinemaya nasıl ve ne kadar sürdürülebilir şekilde aktarılabileceğine dair güncel bir örnek olay olarak da okunabilir.

Sonuç olarak Ben Sana İnanıyorum, sosyal medya mizahının sinema salonlarına taşınma sürecindeki tipik bir geçiş filmi. Fanlar için keyifli bir saatten fazla süre olabilir; komediyi yalnızca güldürü malzemesi değil, karakter ve durum üzerinden inşa etmek isteyenler içinse sınırlı kalıyor. Başlık “inanıyorum” diyor; seyirci ise hâlâ “güveniyor muyuz?” diye soruyor.

yasam.kaya@gmail.com